Menu

Nieuws

Engelandreis dag 1
Verslag zaterdag 6 juli 2013: the first day

Ruimschoots voor het afgesproken tijdstip meldden de eerste zanger(tje)s zich al aan de Blekerijweg. De zon kleurde de ochtend al met een vrolijke glans en iedereen was in een opperbeste stemming.

Na een korte toespraak overhandigde Jens Reil een mooie brief, vergezeld met een prachtig bedrag aan Henk Stoel: een cadeau van de ouders aan Henk en het koor. Op initiatief van Kirstin Reil hadden ouders allemaal een donatie gestort voor een tochtje op de Cam voor alle koorleden. Een warm gebaar, met name voor Henk, waarmee de ouders ook hun dank tot uiting wilden brengen voor alles wat hij voor het koor doet! We zullen er zeker gebruik van maken. Het programma biedt daar alle ruimte voor en de weersvooruitzichten kunnen bijna niet beter!
Precies op het afgesproken tijdstip zet de Renault Espace zich als eerst in beweging. Captain Stoel zet de sokken er in en na twee bochten is hij al voor normale stervelingen uit het zicht verdwenen. Gelukkig weten we hem tot enige kalmte te manen, zodat zelfs de Ford Transit bus hem kan bijhouden....

Het vertrouwen in de modernste navigatieapparatuur is bijna blindelings. Toch weten deze vernuftige apparaatjes ons wel mooi langs de filedrukte rondom Antwerpen te leiden en zorgen ze ervoor dat we ruimschoots op tijd onze paspoorten aan de daarvoor ontworpen douanier kunnen laten zien.

Het is maar goed dat we van alle ouders (ook al volgen sommige van hen ons op de hielen) een schriftelijk toestemming bij ons hebben: ze blijken absoluut noodzakelijk en worden tot op de punt en komma aan een inspectie onderworpen. Daarna ligt de weg naar de buik van het schip voor ons open. Onvoorstelbaar hoeveel (vracht)auto’s, touringcars en caravans zo’n schip moeiteloos inslikt zonder ook maar zichtbaar dieper in het water te komen liggen. De wet van Newton in de praktijk....

Wat erin gaat, moet er vroeg of laat ook weer uit. Het krioelt dan ook van de auto’s die zich als mieren langzaam een weg omhoog banen vanuit de buik van het schip. We raken elkaar vrijwel direct kwijt in deze massa. Gelukkig sluiten ook in Engeland alle wegen op elkaar aan. De ene helft van het koor reist via de A2 naar het noorden, de andere helft via de M22. En ziedaar: bij de Burger King, heel veel kilometers verderop, treffen we elkaar weer.

Daar worden de maagsappen en smaakpapillen geprikkeld door frites, hamburgers, cheeseburgers, chickens, fanta, cola, sprite en ..... water. We waren er, eerlijk gezegd, wel aan toe: de subtropische temperatuur (hoe on-Engels), eiste z’n tol. Onderweg waren hier en daar al wat oogjes dicht, hoofden opzij en een enkele mond open gevallen. Lichte snurkgeluidjes vulden de cabine, maar zorgden ook weer voor nieuwe energie.

De kamers van het Youth Hostel in Cambridge liggen grotendeels mooi bij elkaar aan één gang. Niet dat we al graag zouden willen gaan slapen; daar is het nog veel en veel te warm voor. Op de kamers heerst een temperatuur van rond de 30 graden.

We besluiten op het veld tegenover het hotel te gaan voetballen (nou ja: de jongens dan).

Zo rond de klok van half elf (half tien Engelse tijd) krijgt de voetbal rust en zoeken we gezamenlijk verkoeling in een heerlijk glaasje frisdrank, terwijl we de plannen voor de volgende dag bespreken.

Daarna zoeken we toch echt ons (te warme) bed op. Na enig aandringen verstomt ook de laatste fluisteraar en sluiten de luikjes zich één voor één. De leiding evalueert op geheel eigen wijze de dag en verheugt zich al op wat nog gaat komen. Dag één is ten einde; op naar dag twee .....




Onlangs toegevoegd