Menu

Nieuws

Engelandreis dag 6
Donderdag 11 juli: the sixth day

We vliegen bijkans bij het plafond omhoog! Wat een onvoorstelbaar kabaal! En dat terwijl iedereen, maar dan ook iedereen in diepe slaap is. Om half vijf ‘s nachts gaat ineens het brandalarm af: oorverdovend! Zelfs de meest notoire slaper is meteen klaarwakker!

Ondanks de schrik verloopt de ontruiming heel rustig en ordelijk. Er is geen sprankje paniek te bekennen. Terwijl het alarm onverminderd doorjankt staat iedereen min of  minder gekleed buiten op het parkeerterrein. Daar is het aanmerkelijk kouder dan binnen en zeker kouder dan onder je eigen dekbed. Sommigen zijn zo slim om in de auto’s te gaan zitten.

Het duurt even voordat Lucy, de manager van het hotel, het alarm afzet. De stilte is weldadig, maar het betekent nog niet dat we alweer naar binnen mogen. De brandweer zal eerst de zaak moeten inspecteren. Na een stief kwartiertje arriveren twee potige mannetjes van de fire brigade. Met een blik van ‘laat ons maar eens even kijken’ lopen ze het gebouw binnen en beginnen ze aan hun inspectie.

Buiten daalt de gevoelstemperatuur maar borrelt de humor van de jongemannen op: ‘die tafelbarbeque was toch wel voor binnen?’ ‘De volgende keer moeten we toch een paar blikjes bier buiten neer zetten’ ‘Hadden we in de tuin niet nog een blikje begraven?’.

Wanneer de gele hesjes zo rond kwart over vijf weer naar buiten komen is het gebouw veilig verklaard en mogen we naar binnen. Weg nachtrust, want eigenlijk komt niemand meer aan slapen toe. Niet zo handig als je bedenkt dat we straks om 10 uur een repetitie hebben onder leiding van Andrew Nethsingha, Director of Music van St. John’s College.

Het ontbijt smaakt er niet minder om. Lucy verontschuldigt zich in alle toonaarden, maar we snappen dat zij hier ook niets aan kan doen.

Om half negen zetten de auto’s koers richting Cambridge: een inmiddels vertrouwd traject. Alleen op dit tijdstip van de dag hebben we deze route nog niet gereden. We verbazen ons dan ook over de verkeersdrukte op dit tijdstip van de dag. We zijn Milton Keynes nog niet uit of het verkeer staat al stil. Ik zie op de Tom-Tom al gauw dat we het afgesproken tijdstip niet gaan halen en besluit Andrew op te bellen om te zeggen dat we later komen. Aan zijn slaperige stem te oordelen, besef ik dat ik hem zojuist wakker heb gemaakt. Oei, geen best begin van de dag .....

Uiteindelijk arriveren we rond kwart over tien bij de ingang van de chapel. Andrew zit al op ons te wachten en heet ons hartelijke welkom. Na een kort inzingrondje gaan we aan de slag met psalm 141. Rustig en nauwkeurig werkt hij met het koor aan de uitspraak, aan de timing, het laten stromen van de tekst, het leggen van accenten en meer van dat soort zaken. 

Dan vervolgen we met Howells; hij begint met een anekdote dat Howells de leraar was van zijn vader aan de Royal School of Music. Ook hier worden muzikale details één voor één onder de loep genomen. Tot slot van deze sessie gaan we aan de slag met het Magnificat in B minor van Tertius Noble. Na anderhalf uur repeteren merk je dat de jonge jongens last beginnen te krijgen van vermoeidheid. Het neemt niet weg dat Andrew erg te spreken is over het niveau en de discipline van het koor en zich verbaast over hoe snel iedereen zijn aanwijzingen weet op te volgen. We bedanken hem uitvoerig en sommige jonge mannen knopen nog een praatje met hem aan. Een geslaagde ochtend!

De hoogste tijd voor de meegenomen lunch in het park: met een broodje in de mond kun je prima schommelen en van de glijbaan af, zo blijkt. Als de grootste trek gestild is branden de Britse ponden de mannetjes in de zak en moet er gewinkeld worden. We zullen de Engelse economie eens even een zetje in de goede richting geven! En zo verdwijnt een ieder in het winkeltje van zijn of haar keus. Herniz en ik nemen de gelegenheid te baat om een mooi cadeautje te kopen voor de jongemannen die vanavond officieel afscheid van het koor nemen.

De repetitie deze middag kent de nodige haken en ogen en wil ondanks alle goede bedoelingen maar niet echt van de grond komen. De man met de hamer? We hebben het maar even te accepteren, zo lijkt het.

Wie weet doet de pizza wonderen bij de zangers. Don Pasquale ligt vlak om de hoek en de pizza’s liggen al in de oven als we de zaak binnenstappen. In no time staan de Margherita’s, de Contadini’s en de Quattro Stagiones voor onze neus te dampen. Heerlijk!

In de New Music Room nemen we even de tijd voor ons zelf en gaan alle jongens even ontspannen op de grond liggen. Ons hoofd moet even leeg gemaakt en ingesteld raken op de evensong. Binnen niet al te lange tijd komt er een soort van vastberaden rust over de groep. In alle rust kleden we ons om en lopen we in processie naar de chapell. Na het gebed volgt de introit: zachter, soepeler en mooier dan gisteren. 

Onder zacht orgelspel van Euwe lopen we in processie naar voren de choirstalls in, buigen naar het altaar en dan is het de stem van Coen die als eerste de ruimte vult. Met een muzikaal gemak zingt hij elke aanhef van de Preces & Responses (Nardone), waarop het koor licht en transparant reageert. Een genot voor het oor.

Psalm 138 wordt met overrompelend geluid neergezet; vooral het crescendo klinkt fantastisch. Des te groter is het verschil met psalm 141 die er meteen op volgt: verstild en intiem weerklinkt deze psalm tegen de gewelven van deze prachtige chapel. Euwe volgt de dynamiek op de voet met fijnzinnige registraties.

En dan volgt het bijzondere van deze Evensong: de lezingen worden gedaan door eigen koorleden: Marijn leest het bijbelgedeelte uit het Oude Testament, gevolgd door Bart die het gedeelte uit het Nieuwe Testament leest. Na afloop worden ze gecomplimenteerd door zowel de voorganger als de verger. Het Magnificat in B minor klinkt prachtig en ook het Nunc Dimittis straalt rust en zeggingskracht uit. De anthem ‘Like as the hart, is echter het kersje op de taart. Wat een voorrecht om hier te mogen staan en deze muziek te zingen! En dat met jongens van deze leeftijd! We gaan dan ook opgetogen naar het hostel terug. 

Daar volgt nog een prachtig feestje, waarbij we allereerst afscheid nemen van Sam, Dirk en Gerben: jongens van het eerste uur, die nu hun bakens verplaatsen en inmiddels al elders studeren. De foto’s die voorbij komen uit de afgelopen tien jaar roepen veel herinneringen op en zorgen voor hilarische momenten. Vanaf de tafel geven de heren stuk voor stuk een staaltje van welsprekendheid in hun humoristische afscheidsspeeches. We bieden hen alledrie een cadeau aan, een prachtig poloshirt van St. John’s College, Cambridge.

Er zijn echter meer mensen die ervoor gezorgd hebben dat deze reis een succes werd: onvermoede talenten kwamen boven bij het ijzersterke duo Bert en Henk: onze keukenprinsen alias De Smeerkezen. Bij een T-shirt shop hebben we voor elk van deze heren een prachtig keukenschort gekocht met als toepasselijk opschrift: ‘Diner is ready when the fire alarm goes off’.

En natuurlijk mogen we onze geweldige koormoeders, Marjo en Herniz, niet vergeten. Deze steunpilaren, raadgevers, troosters, bemoedigers en wat al niet meer krijgen elk een linen bag met daarop de afbeeldingen van koorzangertjes. Je kunt de namen zo invullen. De jongens gaan hen missen en zonder enige twijfel zullen zij de jongens missen. Maar met deze tas dragen ze de jongens toch enigszins met zich mee.

Het is echter aan de gedrevenheid van Henk Stoel te danken dat deze reis mogelijk is. Als dank daarvoor geven we hem een klein stukje Cambridge mee, waarvan we hopen dat dit een mooi plekje krijgt in het Muziekgebouw: een prachtige kalender van King’s College voor het jaar 2014.

En last but not least ontvangt Teunard een opmerkelijk cadeautje, waarvan we hopen dat hij het nooit (weer) nodig heeft ......

De daaropvolgende voorleesronde mist zijn uitwerking niet in de kamer van 10. De luikjes sluiten zich gewillig over de wederom glazige oogjes en Klaas Vaak heeft het nakijken. Ik denk dat de dromen deze nacht zullen gaan over mooie muziek, een keihard brandalarm en veel cola ......

Morgen is de laatste dag; op naar dag zeven!

Onlangs toegevoegd