Menu

Nieuws

Engelandreis dag 7
Vrijdag 12 juli: the seventh day

Je zou niet zeggen dat het gisteravond later geworden is dan te doen gebruikelijk. Voor zevenen al zijn jongetjes in de weer hun tassen in te pakken en het beddegoed op te ruimen. Aslof ze zin hebben om naar huis te gaan. Het draagt er overigens wel toe bij dat we keurig op schema blijven deze ochtend. Tegen de tijd dat het ontbijt klaar staat zijn de meeste kamers al keurig opgeruimd en staan er al heel veel koffers en tassen buiten. Het laatste ontbijt smaakt nog net zo lekker als toen we aankwamen. Om precies half tien starten we de auto’s. We bedanken Lucy en haar medewerker(s) voor de goede zorgen en de gastvrije ontvangst. We geven Bart een stevige hand en wensen hem nog veel plezier in Engeland. Hij blijft nog even met zijn ouders hier en gaat straks met zijn vader, van wiens hand volgende week maandag een artikel over deze reis in het Reformatorisch Dagblad verschijnt, naar hun vakantiehuisje.

Ruimschoots op tijd - we hebben zelf nog even tijd voor een korte koffiestop - arriveren we bij de Eastern Dock in Dover. De douane doet volstrekt niet moeilijk en daarmee is het inchecken een fluitje van een cent.
Aan boord gebruiken we de meegenomen lunch. Omringende passagiers zitten met plezier te kijken hoe we een enorme hoeveelheid boterhammen smeren en beleggen. In minder dan geen tijd is deze stapel verslonden door hongerige monden.
De jongensgroep heeft nog een leuke verrassing voor Henk Stoel in petto: hij krijgt een hele stapel potloden met daarop de Britse vlag afgedrukt. Potloden voor in het Muziekgebouw. Wel zeggen ze er nadrukkelijk bij dat hij deze potloden niet doormidden mag zagen. Helemaal mee eens!
Inmiddels is Freddy druk bezig met het selecteren van de foto’s voor bij de verslagen op de website en zijn zowel de jongemannen en de jongens bezig hun impressie van deze reis op beeldschermpapier te zetten. Bij de jongemannen levert deze bezigheid regelmatig een collectieve lachsalvo op. Wanneer we even later dit verslag te lezen krijgen, snappen we waarom. De oplettende lezer ontdekt vast enige overeenkomst met een niet nader te noemen volkslied.
Precies op tijd meert het schip aan aan de kade van de haven van Duinkerken. De groep auto’s valt uiteen, maar iedereen weet dat de eerste pleisterplaats Hazeldonk zal zijn, vlak over de grens tussen België en Nederland. Daar maken we de uitbater van de plaatselijke Mac Donald een beetje blijer en rijker.
Rond kwart over tien (een drie kwartier later dan gepland) bereiken we de Blekerij. Ouders en andere familieleden staan ons op te wachten en zijn ongetwijfeld blij dat we weer veilig en wel thuis zijn. En daarmee komt er een eind aan een memorabele reis: de eerste langere buitenlandse reis van het KBC naar het hol van de (jongenskoren)leeuw: Cambridge! Veel herinneringen en ervaringen rijker. Ik ben ervan overtuigd dat dit zeker niet de laatste reis zal zijn!

Onlangs toegevoegd